Ο Θωμάς Ακινάτης και οι 5 αποδείξεις

Ο Θωμάς Ακινάτης και οι 5 αποδείξεις

Ένα τόσο παλιό επιχείρημα δεν είναι καλό επειδή είναι τόσο παλιό, ούτε είναι κακό επειδή είναι παλιό, απλώς βρίσκεται υπό συζήτηση και μελέτη εδώ και πολύ καιρό και σίγουρα έχει ενισχυθεί και επαναληφθεί, καθώς και διαψευσθεί και επιτεθεί, εδώ είναι μια άλλη επίθεση: η ερώτηση είναι ταυτολογική και περιορισμένη: υπάρχει Θεός;

Ας υποθέσουμε ότι συζητάμε για έναν μοναδικό τύπο Θεού. Έχω άλλον διαφορετικό Θεό, στην πραγματικότητα, άλλους θεούς, επομένως, δεν χωράω σε αυτή τη συζήτηση για έναν μόνο μονοθεϊστικό, ή, ενοθεϊστικό θεό. Για να δεχτώ αυτή τη συζήτηση θα χρειαζόταν να παραμείνω στον Θεό, το μόνο αντικείμενο αυτής της ερώτησης, αποκλείοντας ήδη την υπόθεση του μοναδικού θεού, αποσύρομαι ή με διώχνουν από αυτό το τραπέζι.

Τι Θεό συζητάς;

Δεν αναγνωρίζω αυτόν τον μοναδικό Θεό, επομένως ένας Θεός που είναι μοναδικός μπορεί να υπάρχει μόνο για εκείνους που δέχονται να συζητήσουν για τον μοναδικό τους Θεό, αλλά για εκείνους που έχουν πολλούς άλλους θεούς αυτή η συζήτηση δεν μπορεί καν να διεξαχθεί.

Ρωτάω λοιπόν πώς είναι αυτός ο μοναδικός Θεός σου, πώς μπορείς να τον περιγράψεις για να τον γνωρίσω και να τον αναγνωρίσω;

Και τελικά ρωτάω τι σημαίνει να υπάρχεις;

Τα πέντε επιχειρήματα του Αγίου Θωμά του Ακινάτη σχετικά με τις αδιάψευστες αποδείξεις της ύπαρξης του Θεού είναι αναπόδεικτα και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

1 - Όλα έχουν μια αρχή.

2 - Όλα έχουν μια αιτία.

3 - Υπάρχει ένας σκοπός για όλα.

4 - Τα πάντα ρέουν συνεχώς από τη μια κατάσταση στην άλλη.

5 - Ό,τι υπάρχει δημιουργήθηκε και θα τελειώσει μια μέρα.

Από πού προέρχονται αυτά και μπορεί να γίνει απόδειξη αυτών των αυτονόητων παραλογιών;

Είναι απλώς λογοπαίγνια χωρίς εμπειρική και γνωσιολογική σημασία, απλώς κοινή λογική και θεολογική διαίσθηση.

Αυτοεπιβεβαιώσεις που κρύβουν μόνο έναν ψεύτικο συλλογισμό ενός σοφιστικού καστ λέξεων που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί εκ των προτέρων, με τη φράση «δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια», αυτή η φράση είναι αληθής. όπως η φράση «πέθανα», υπάρχει στη γραμματική αλλά είναι κενή από πραγματική σημασία, αν και γραμματικά και σημασιολογικά τέλεια.

Αυτά είναι επιτρεπτικά γλωσσικά παιχνίδια στην ποίηση για να μαγέψουν τα zêμούλα.